School werd niks, dus ik ging werken. Bij Drukkerij Wilco in Amersfoort, aan de bindstraat. Boekwerken overlijmen, de maatvoering kloppend krijgen, zorgen dat er aan het eind een net gebonden boek uit kwam.

Het werd mijn vak. Na verloop van tijd was ik eindverantwoordelijk voor de straat en stuurde ik collega's aan.

Wat ik daar leerde gebruik ik nog elke dag. Een proces dat klopt van begin tot eind. Verantwoordelijkheid nemen voor wat eruit komt. En dat een goed resultaat zit in de details die niemand ziet.

Na zeven jaar drukwerk wilde ik iets nieuws. Ik werd monteur bij KPN. Glasvezel en koper aanleggen, storingen oplossen, verbindingen patchen in centrales en de PoP.

Eindelijk weer techniek waar ik mijn tanden in kon zetten. Maar het mooiste zat ergens anders.

Als monteur kom je bij mensen thuis. Soms ben je nummer drie die langskomt voor hetzelfde probleem. De klant is dan wel klaar met het gedoe. Ik maakte er een sport van om die mensen tóch tevreden achter te laten. Uitleggen wat ik deed, in gewone taal. Zorgen dat het echt werkte voordat ik wegging.

KPN stuurde klanten een tevredenheidsmeting. Bij vijf sterren kreeg ik daar bericht van. Een paar van die berichten komen verderop op deze pagina langs.

Dit was het hoofdstuk waarin de twee draden uit mijn jeugd elkaar weer raakten: de techniek en het helpen.

Bij Circet stapte ik van uitvoering naar ontwerp. Ik ontwierp PoP-gebieden voor Delta Fiber, in GeoStruct en Cocon. Geen kabels meer trekken, maar bedenken waar ze moesten lopen.

Bij Quint & van Ginkel ging dat verder. Tracés uitwerken in AutoCAD voor Vitens en Stedin, vergunningen aanvragen, schakelen tussen opdrachtgever, uitvoering en gemeente. Ik groeide door van ingenieur naar lead engineer.

En daar gebeurde iets. Veel van het werk was herhaling. Dezelfde handelingen, dezelfde tekeningen. Dus begon ik te automatiseren, met scripts en met AI. Het werk werd sneller. En leuker. Ik herkende het gevoel: dit was de jongen achter de MS-DOS-machine, terug van weggeweest.

Bij CLAFIS Ingenieurs begon ik als lead engineer voor ondergrondse infrastructuur. Het werk dat ik kende, nu met meer verantwoordelijkheid.

AI kwam er pas later bij. Eerst klein. Ik startte een interne weekkrant over AI en bouwde een paar tooltjes die het werk lichter maakten. Repeterende klussen die zichzelf gingen doen.

Dat 'erbij' groeide. En groeide.

Inmiddels doe ik meer AI dan engineering. Het ging vanzelf. Je doet het steeds vaker, begrijpt het steeds beter, en op een dag is het je vak geworden.

In 2026 begon ik voor mezelf: CORN@.

Drie dingen die ik los van elkaar leerde, komen hier samen. De discipline van de infra: een proces dat klopt, verantwoordelijkheid voor het resultaat. Het helpen van de buren: gewone taal, zorgen dat het werkt, mensen tevreden achterlaten. En de code: moderne techniek, AI die het saaie werk overneemt.

Geen helpdesk. Geen jargon. Geen omweg meer. Eén aanspreekpunt. Ik.

De jongen die buren hielp met hun printer is nu de man die je belt als je ICT het laat afweten. Er is minder veranderd dan je zou denken.